E ~ PaenG Chapter 23
|| My Story No. 7 ||

เอาอีกแล้ว ... คอมเม้นหายอีกแร้ว
เบื่อแร้วนะเว้ย ... เด๋วกูจะปิด ม่าหั้ยคอมเม้นซะเรย
แต่ม่าด้าย ๆ มันจัยร้ายไป ช่ายมะเพ่อน ๆ ...

เอาน่า ... ตามที่บอก .. ว่า วันนี้ขอซึ้ง ..

อยากบอกว่า .. แอบคิดถึง มัธยมจัง
คิดถึงตั้งกะ ม. ต้น ยัน ม.ปลายเลย ...

ม. ต้น -->> กูได้ทำในสิ่งที่กูอยากทำ
ได้เริ่มต้นที่จะทำสิ่งหนึ่งอย่างอดทน
และทุกวันนี้ .. สิ่งนั้นก็กลายมาเปนความพากพูมจัยที่สูงสุด
- - - ตอนนั้น  ชั้นมีเพือนที่ร่วมเหนื่อย .. ร่วมใช้ชีวิต
ที่น่ารัก น่าถีบมากมาย .. ชั้นมีรุ่นพี่ที่ถึงจะม่ายสนิทเลย
แต่ก้อรักกันได้ ... ชั้นได้เสียน้ามตา ตอนที่ชั้นรุสึก Failed มาก ๆ ..
ชั้นไปชิมความผิดหวัง จากการคาดหวัง และได้เรียนรู้
ที่จะใส่ใจลงไปมากกว่าเก่าหลายเท่าตัว ... เพื่อ สิ่งที่ดีขึ้นในครั้งต่อมา
- - - ตอนนั้น  ชั้นพบรักแรก .. ชั้นรักเค้า .. เพราะเค้าน่ารัก ..
และชั้นก้อรักเค้าจนทุกวันนี้ ...
- - - เวลานั้น .. หยาดเหงื่อเปนสิ่งมีค่า .. ตอนนั้น ..
ดนตรีเข้ามาโอบอุ้มชีวิตชั้น .. ชั้นเริ่มมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบมัน
ตอนนั้น .. ชั้นรู้สึกผูกพันกับสิ่งที่ไม่มีชีวิตที่เรียกว่า  " เครื่องดนตรี "
+ + + เครื่องดนตรีของชั้น .. ถึงคนอื่นจะไม่รุจัก และมองว่ามันม่ายสวย
แต่สำหรับชั้น ถึงมันจะเก่าจนม่ายด้ายเรื่อง หรือม่ายสวย ..
ชั้นก็รักมัน .. เพราะมันคือ จุดเริ่มต้นที่จิงจังของชีวิตทางดนตรีของชั้น

ม. ปลาย - - >> ชั้นเลือกที่จะเลิกเร่นดนตรี .. และเดินออกมาจากบ้านอีกหลัง
ชั้นเริ่มใช้ชีวิตเหมือนนักเรียนทั่วไป ที่มาเรียนและกลับล้าน หรือไปเรียนพิเสด
อาจจะมีบ้างที่ไปเที่ยวหลังเลิกเรียน ...
เวลาส่วนใหญ่ชั้นอยู่กะเพื่อน ... เพื่อนมักด่ากูเสมอ ...
แต่เวลาอากาศร้อน ชั้นจะบ้า ขณะที่คนอื่นเค้านอย ..
ห้องเรา 6/9 .. เข้าแถวได้สั้นที่สุด ..
6/9 .. มีปันหากะอาจารย์เยอะที่สุด ทั้ง ๆ ที่พวกเรายัง งง
6/9 .. โดดเรียน แนะแนว กะเจิง ...
6/9 .. จะตั้งจัยเรียนเฉพาะ ฝรั่งเศส
6/9 .. มีที่ประจำคือ หน้าห้องพยาบาล ..
6/9 .. ส่วนใหญ่อาจารย์จำได้ เพราะ วีรกรรม ..
6/9 .. เสียงดังที่สุด ...
6/9 .. เปนห้องเล็ก ๆ ที่ทุกคนคุยกันได้ .. ได้ในหลาย ๆ เรื่อง 
...... ตอนกีลาสี .. พวกเราได้ทำกายบริหาร ...
มีเรื่องราวมากมาย .. ไปจนถึงตอนงานปัจฉิม ..
พวกเรา ... ม่ายรุจะบรรยายมิตรภาพยังงัย ..
คัยเปนยังงัยก้อรุอยู่ .. ช่ายมั้ย ..
ทุกวันนี้ กู ก้อ ยังเปนกูอย่างที่พวกเมิงเคยเหง
แต่ที่มากกว่านั้น .. กูหงุดหงิด ง่ายขึ้นเยอะมาก ...

ไปแระ .. มันอาจจะม่ายซึ้งนะ .. ยังงัย
ก้อลอง นึกถึงเรื่องราวของพวกเรา .. เรื่องราวระหว่างเรา
และภาพต่าง ๆ จะกลับมา ... จำไว้นะ ..
609 *23 จะยังมีอยู่และดำเนิน ต่อไป เคียงคู่ขนานไปกับ
เวลา นับจากนี้ไปของพวกเรา ... มันไม่ใช้อดีต
แต่มันจะเปนความทรงจำที่เดินไปพร้อม ๆ กับพวกเราทุก ๆ คน ..
ความรัก ความห่วงใย ความคิดถึง .. และเพื่อนแท้ .. ยังคงอยู่ทุกเวลา

..........................................................

ไปแระ ... ตอนนี้งาน เยอะมากมายก่ายกอง
จะสอบดั้วล่ะ ..

ยังงัย 30 / 12 / 2005 ..
เจอกันที่โรงเรียนนะ .. คัยว่างมาเจอกัน
บอกต่อ ๆ กันดั้วนะ ... ถือว่า วันนั้น
เปนวัน 609 meeting day นะ ...
เวลา 10.30 เจอกันที่โต๊ะเดิม หน้าห้องพยาบาล

...........................................................

55 + พี่ป้าทำหั้ย ... คิดว่ากูเปนแบบนี้ด้ายงัย .. ห๊า